Reisdag: naar het noorden.

Het is vandaag, dinsdag, een stralende dag. Eerst in Oost-Jeruzalem op zoek naar een telefoonwinkel om prepaidkrediet op te laden. Zoveel hebben we niet gebeld... We belanden in een Arabische wijk, waar we ergens Turkse koffie drinken, in afwachting van de eigenaar van de telefoonwinkel, die zijn winkel tijdelijk had gesloten. Uitzicht vanaf de Olijfberg is fenomenaal. Beneden zien we ook de Palestijnse muur liggen.

Daarna rijden we oostwaarts en slaan van de snelweg af naar Jericho. Daar is een groot natuurpark in de woestijn, waar we voor het eerst fauna zien: een soort hert en een woestijnhoentje (?) Klaske maakt een foto van het zeer geïsoleerde St.George klooster, dat in een ravijn ligt.
Dan moeten we nog een alleberoerdste stenen/asfalt weg over de berg afdalend tot we in het dal de oudste stad ter wereld zien liggen. In Jericho geen enkel probleem om daar binnen te komen. Althans voor Hollandse toeristen, anders dan voor Israëli naar zij zeggen, Maar wij zitten in een Israëlische auto en niemand vraagt ons iets... Zeer gastvrij en vriendelijk. We lunchen luisterrijk op het balkon van het eerste restaurant ter plaatse. Na dit heel plezierige bezoek gaan we verder noordwaarts, over de grote weg die langs de Jordaan leidt. Helemaal over de Westbank dus. Het is echter een volkomen Israëlische weg langs Israëlische vinex-wijken (nederzettingen). Pas aan het eind, vlak voor het meer van Tiberias zagen we de Jordaan, eerst als een smal gekanaliseerd stroompje en dan wat breder. Daar was toevallig net een doopplechtigheid gaande, in grote witte pakken helemaal kopje onder.
Het stikt hier van de Bijbelse plaatsen, waar de wonderbare broodvermenigvuldiging plaats vindt, en Kapernaum, waar Jezus het eerst preekte. Het landschap kan geen groter contrast tonen dan we vandaag zagen. Van de compleet witte kalkwoestijn naar zeer groen lieflijk heuvelland en zelfs grote drooggemaakte polder. Nog 20 km noordelijker door dit groene Galilea bereikten we Gonen. een echte kibboets, nu deels guesthouse en verder veel huisjes en ook een winkeltje, postkantoor etc. Maar het oude gemeenschapsleven, met gezamenlijk eten, kinderopvang etc. bestaat niet meer. Voor ons was een luxe vakantiehuisje met mooi uitzicht over de vlakte gereserveerd. Gadi en Miri wonen samen in een huisje met tuintje, heel geschikt. Gadi heeft zijn werk als fabrieksmanager vervangen door een adviseursfunctie voor pensioenvragen en huishoudbudgettering. Verder wijdt hij zich nog aan zijn oude specialisme, de handel en fabricage van ijsstokjes. Miri is lerares biologie, nog 1 jaar. We aten lekkere salade met kazen en praatten