Sjabbat in Jeruzalem

Na drie dagen volop in touw doen we het vandaag, sabbatdag, wat rustiger aan. Vooral Klaske. Ik trek 's Ochtends erop uit, vanuit ons kloosterhotel recht naar het noorden, door het Mamilapark naar de orthodoxe wijk Mea Shariem. Hier lopen gezinnen in hun mooiste sabbatkleren op straat, op weg naar sjoel of op familiebezoek, wie zal het zeggen? Deze kleren zijn het meest bijzonder. Behalve de uit Antwerpen bekende lange jassen en wagenwielen-bontmutsen zie je mannen in witte gewaden of in bruine lange jassen met parmantige witte kousen eronder. Ik kwam een vrouw tegen van wie zelfs de wenkbrauwen geëpileerd waren om me maar niet in verleiding te brengen. Kinderen, die ook stemmig waren uitgedost speelden en lachten tenminste gewoon als kinderen overal doen. Volwassenen liepen lezend over straat of waren druk gesticulerend met elkaar in gesprek. Op de terugweg zag ik het restaurant dat Ruth ons had aanbevolen, alles dicht natuurlijk. Maar ook het enige tentje dat altijd 24/7 open is, dus zelfs op sabbat, in een achterafstraatje. In het park trof ik Klaske op een bankje en we besloten naar dit restaurant genaamd Zuni te gaan. Mijn recensie tref je aan op tripadvisor.com. Het was dus een goede keus. SMiddags ging Klaske enkele uren rusten, wat mij tijd verschafte om mijn aquarelspullen te pakken. Het resultaat staat hieronder.

Na zonsondergang gingen we de stad in en reden tot vlak onder Mea Shariem. Daar herkende Klaske  het Swedish Theological Institute waar ze in 1996 drie weken heeft verbleven. mooi geheel. We waren op zoek naar iets te eten en dat kon hier goed, in een soort winkelgebied, waar na 2000 ook de sneltram is aangelegd. We aten een falafel en een chickenwrap. Lekker Italiaans ijsje toe.

Na afloop van de sabbat is de handel meteen weer herleefd. Alle eethuisjes en ook sommige  winkels gingen weer open. Vroeg naar bed.